كيلومترى مدينه در قسمت خيبر . فدك در سال هفتم هجرى بدست پيامبر اسلام افتاد . جريان آن از اين قرار بود : پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پس از محاصره خيبر و در هم شكستن قدرت يهود در آن محيط ، و عطوفت و مهربانى آن حضرت نسبت به چند قريه از آن آباديها مردم آبادى فدك حاضر شدند با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مصالحه كنند كه نصف سر زمين آنها اختصاص بپيامبر ( ص ) داشته باشد و نصف ديگر از آن خودشان ، در عين حال كشاورزى سهم پيامبر به عهده خود آنها باشد و در برابر زحماتشان مزد بگيرند بنا بر اين با توجه به آيهء 6 سوره حشر كه مىفرمايد : « وَ ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَ لا رِكابٍ وَ لكِنَّ اللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » اين قسمت زمين ملك پيامبر گرديد و پيامبر به آن گونه كه مىخواست در آن تصرف مىكرد تا آيه « وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ » « 1 » ، حق ذوى القربى را به آنها بده نازل شد ، پيامبر از جبرئيل پرسيد منظور از اين آيه چيست ؟ پاسخ داد : فدك را بفاطمه ببخش تا براى او و فرزندانش مايهء زندگى باشد و عوض از ثروتى باشد كه خديجه ( ع ) در راه اسلام مصرف كرده است . پيامبر ( ص ) فاطمه ( ع ) را خواست و فدك را به او بخشيد ، از اين ساعت ملكيت پيامبر پايان يافت و فدك ملك فاطمه ( ع ) شد . اين جريان تا زمان وفات پيامبر ادامه داشت . ولى پس از رحلت آن حضرت و تسلط ابو بكر بر خلافت ، فدك را از

--> 1 - سورهء اسراء ( 17 ) ، آيهء 26 .